Η κ. Καίτη Κυρίτση, εν μέσω φίλων στο Ράλι Λέσβου του 1972. (Διακρίνονται μεταξύ άλλων και οι Ιαβέρης, Κ. Φερτάκης και Ν. Κελεσάκος)
Είχα την τιμή και την χαρά να συνομιλήσω με την Κυρία των ελληνικών αγώνων, την ψυχή της ΑΛΑ, την Καίτη Κυρίτση. Δεν χρειάστηκε να κάνω ερωτήσεις. Η κυρία Καίτη είναι χείμαρρος. Την αφήνω λοιπόν να ξετυλίξει το κουβάρι, με τις καλές αλλά και τις κακές στιγμές της ζωής της που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτή της Αγωνιστικής Λέσχης Αυτοκινήτου.
«Ασχολήθηκα με το άθλημα χωρίς να έχω καμιά ιδιαίτερη αγάπη σ’ αυτό. Το ’61 ή το ’62 με έφερνε ο άντρας μου ο Πέτρος Κουβάτσος στους αγώνες που έτρεχε. Δεν είχα καμιά σχέση με το αυτοκίνητο. Ήταν μάλιστα η χρονιά που μόλις μπόρεσα να πάρω δίπλωμα. Θυμάμαι ότι είχα ένα κίτρινο DKW χιλιάρι και με αυτό ακολουθούσα τους αγώνες που έτρεχε. Έφτανα μέχρι Βέβη στη Καστοριά κοντά, γιατί τα φθινοπωρινά ράλι που διοργάνωνε η ΕΛΠΑ τότε έφθαναν μέχρι εκεί και τερμάτιζαν στο Βόλο. Έπρεπε να οδηγώ όλο αυτό το δρόμο για να τους προσφέρω σάντουιτς, νερό και όλα τα άλλα που χρειαζόντουσαν, γιατί οι αγώνες τότε δεν σταματούσαν, δεν υπήρχαν ούτε σέρβις, τίποτα από όλα αυτά που γίνονται σήμερα. Τότε οδηγούσαν συνέχεια μέχρι που να τελειώσει ο αγώνας.
Οι Πανουργιάς - Χαϊμάνης παίρνουν εκκίνηση για το 5ο Μαύρο Ρόδο (1973) από τον "Ίκαρο".
Θυμάμαι το Ακρόπολις του ’62 ή του ’63 έφτασα μέχρι Αλεξανδρούπολη. Τότε το Ακρόπολις έφτανε μέχρι Αλεξανδρούπολη, σταματούσανε δύο ώρες και μετά φεύγανε πάλι για Αθήνα όπου τερματίζανε στην Ακρόπολη, και κάνανε και δεξιοτεχνία στο χώρο μπροστά από την Ακρόπολη! Οδηγούσανε δηλαδή τρία μερόνυχτα χωρίς στάση! Έζησα τέτοιες άγριες καταστάσεις. Καταλαβαίνεις λοιπόν τώρα πώς μου φαίνονται οι σημερινοί αγώνες. Δηλαδή, σήμερα τα αυτοκίνητα κάνουν 30-40 χλμ. ειδικών διαδρομών και σταματάνε για σέρβις, να δούνε το αυτοκίνητο, να πιούνε τον καφέ τους, να ξεκουραστούν λίγο, ...πολιτισμένα πράγματα και έτσι πρέπει να γίνεται. Βέβαια, αυτό περιορίζει πολύ τους οργανωτές στον σχεδιασμό του αγώνα, δεν μπορεί να δουλέψει η φαντασία τους, να ανοιχτούν κάπως, γιατί τι νομίζεις ότι είναι ο σχεδιασμός ενός αγώνα; Είναι σαν να φτιάχνεις έναν ωραίο πίνακα ζωγραφικής...
Όταν χάθηκε ο Πέτρος στη Ρόδο -έγινε μπροστά στα μάτια μου και είναι κάτι που, όσα χρόνια κι αν περάσουν, δεν θα φύγει ποτέ από το μυαλό μου- να σκεφτείς ότι ήμουν 24 χρονών με δύο μωρά στην αγκαλιά, ήταν κάτι φοβερά οδυνηρό και έχει σημαδέψει τη ζωή μου. Τώρα θα μου πεις γιατί έμεινα σε αυτό το χώρο; Έπρεπε να το πολεμήσω, ίσως γιατί μου καταλογίσανε ακόμα και οι φίλοι του που τον άφηνα να τρέχει. Όμως, ο Πέτρος ήταν Μανιάτης και δεν άκουγε τίποτα. Όσο και αν εγώ φοβόμουνα και τον παρακαλούσα να σταματήσει να τρέχει. Το μόνο που κατάφερα ήταν να μην τρέξει ο γιος μου, όσο και αν αυτό μάλλον πρέπει να του έχει στοιχίσει, ιδιαίτερα όταν ήταν μικρός. Αλλά δεν μπορούσα να τον αφήσω να τρέξει.
Στον τερματισμό του 4ου Ελληνοτουρκικού Ράλι, το 1972, ο νικητής "Λεωνίδας" (2ος από δεξιά) δίπλα στον 3ο της κατάταξης Αλί Σιπαχί και τους Ραυτόπουλο (αριστερά) και Ανδριόπουλο (δεξιά) που κατέλαβαν τη 2η θέση.
Έχω σπουδάσει νομικά αλλά δεν δούλεψα ποτέ, με τον γάμο, τα παιδιά... και ήταν πολύ δύσκολο για μένα να επανέλθω, να μπω σε ένα γραφείο, να μελετήσω, να πάρω άδεια κ.λπ. Επειδή γνώριζα και χειριζόμουνα σωστά την ελληνική γλώσσα πήγα και εργάστηκα για αρκετά χρόνια στο πρώτο (ή δεύτερο) αυτοκινητιστικό περιοδικό της εποχής εκείνης, το ΙΧ Αυτοκίνητο (άλλοτε σαν κ.κ. και άλλοτε με το ψευδώνυμο μάρτσια), ώσπου ανακατεύτηκα με τους αγώνες και με την ΑΛΑ. Ήταν τότε ο Ίκαρος, ο γιατρός ο Οικονομόπουλος, ο Σπύρος Τσινιβίδης, ο Γιάννης Ψύχας, ο Μάριος Ζενέτος, ονόματα πολύ γνωστά την εποχή εκείνη και ξεκινήσαμε... Εγώ βέβαια ήμουν λίγο «στραβάδι» στην οργάνωση αγώνων, αλλά είχαμε τη μεγάλη τύχη να έχουμε τον Παύλο Ραλλίδη που μας βοηθούσε όταν σταμάτησε τη συνεργασία του με την ΕΛΠΑ και για μένα ήταν ο μεγάλος μου δάσκαλος. Μου έμαθε πώς βγάζουμε ένα ράλι, πώς το σχεδιάζουμε, τι ζητούν οι αγωνιζόμενοι και αυτά έχω στο μυαλό μου κάθε φορά. Εκείνος που μου έμαθε να ψάχνω δρόμους ήταν ο Γιάννης ο Ψύχας. Αυτό που μου έμαθε ο Ίκαρος ήταν να έχω μεγάλη υπομονή. Ήταν φοβερά ισχυρογνώμων και δεν άλλαζε άποψη με τίποτα. Οι μεγάλες μας διαφωνίες ήταν όταν, για λόγους ασφάλειας, δεν τηρούσαμε το ωράριο (βλέπε Ριτσώνα με τα λάδια). Εγώ όμως είχα πάντα ιδιαίτερη ευαισθησία με τα θέματα ασφάλειας, ίσως και λόγω του ατυχήματος του Πέτρου στην Φιλέρημο που βέβαια δεν ξανάγινε ποτέ... Έπρεπε να κάνω υπομονή μαζί του γιατί αλλιώς θα ήμαστε συνέχεια μαλωμένοι. Μόνο μια φορά μαλώσαμε και αυτή ήταν και η αιτία που έφυγε από την ΑΛΑ. Περάσαμε όμως μαζί μια ολόκληρη ζωή στην ΑΛΑ, από το ’68 μέχρι το ’91-’92, όταν έφτιαξε το Αγωνιστικό της ΕΛΠΑ και τότε «άδειασε» την ΑΛΑ. Όμως, ευτυχώς, η ΑΛΑ δεν πέθανε... ίσως γιατί μας έμαθε πολλά πράγματα ο Ίκαρος. Κρατήσαμε τα καλά του, που ήταν πολλά, και πετάξαμε μόνο τους ...θυμούς του.
Στη θέση του συνοδηγού του Α. Μίχου, κάθισε η "μάρτσια" στο Ράλι ΑΛΦΑ Τύπου του 1978.
Όταν φτιάξαμε την ΑΛΑ είπαμε ότι θα πρέπει να κάνουμε και αγώνες. Είχαμε ξεκινήσει κάνοντας δεξιοτεχνίες, στη Βούλα, στη Γλυφάδα, στη Βουλιαγμένη και αυτό μας έμπασε στο πώς γίνεται μια οργάνωση, όσο απλή και αν είναι. Μετά κάναμε το Ράλι Κνωσός στην Κρήτη και αυτό ήταν ένα καλό μάθημα οργάνωσης. Πώς να βρεις διαδρομές σε ένα άγνωστο (για μένα, πρώτη φορά πατούσα το πόδι μου) νησί, πώς να μεταφέρεις τον κόσμο, πώς να βρεις τους χώρους για να γίνει. Βεβαίως, ο Ίκαρος το είχε φτιάξει, εμείς όλοι τότε είμαστε νεροκουβαλητές. Μετά σκεφτήκαμε ότι θα πρέπει να βρούμε ένα σήμα στη λέσχη και να σταματήσουμε να έχουμε αυτοκίνητα, καρό σημαίες κ.λπ. και βάλαμε το τριαντάφυλλο που άρεσε σε όλους μας. Την εποχή εκείνη είχε φτιάξει ο Πονηράκης, νομίζω, από διασταύρωση ένα μαύρο τριαντάφυλλο που είχε κάνει εντύπωση σε όλο τον κόσμο (και που δεν ξέρω αν ξανάγινε ποτέ) και αποφασίσαμε να το κάνουμε έμβλημα της λέσχης μας. Μετά έπρεπε να φτιάξουμε και ένα αγώνα με το όνομα αυτό και έτσι βγήκε το Μαύρο Ρόδο. Το πρώτο έγινε το ’69 και ήταν 700 – 800 χλμ. Ειδικές όπως η Λιλαία, το Πολύδροσο, η Ελάτη, που χρησιμοποιήθηκαν και στα Ακρόπολις, ήταν από τότε. Εγώ ασχολήθηκα περισσότερο από το 3ο Μαύρο Ρόδο και τότε βρήκαμε τη Μακρυρράχη, το Στίρφακα, τη Μοσχοκαρυά: Ήταν η πρώτη φορά που θα περνούσαν τα αυτοκίνητα από εκεί.
Ο αγώνας αυτός είχε 1400 χλμ. σαν ένα σημερινό Ακρόπολις αλλά με λιγότερες ειδικές. Είχαμε και Μαύρο Ρόδο με 22 ειδικές, όταν πήγαινε Εύβοια και Πελοπόννησο. Από το 10ο ή το 11ο έγινα και Αλυτάρχης. Είχα γίνει πρώτη φορά Αλυτάρχης στην Ανάβαση Ομαλού. Ήταν η πρώτη φορά που γινόταν γυναίκα Αλυτάρχης και η τότε ΕΘΕΑ που αποτελείτο από πολύ μεγάλους ανθρώπους δεν μπορούσε να δεχτεί ότι μια γυναίκα μπορεί να κάνει τον Αλυτάρχη! Ενδιάμεσα έκανα τον Αλυτάρχη και σε ένα Ράλι Αργολίδος, ένα μικρό για την εποχή ράλι αφού είχε μόνο 500 χλμ.!
Χιλιάδες Αθηναίοι ανέβηκαν στη 1η, μετά από 10 χρόνια απαγορεύσεων, Ανάβαση Πάρνηθας που οργάνωσε η ΑΛΑ το 1979.
Παρέμεινα Αλυτάρχης όλα αυτά τα χρόνια μέχρι που αποφασίσαμε ότι έπρεπε να πάρει και κάποιος άλλος τη σκυτάλη πριν από τρία χρόνια. Τότε επιλέξαμε τον Αντώνη Χατζημιχάλη και πιστεύω ότι κάναμε την καλύτερη επιλογή. Συνεργαστήκαμε άψογα δύο συνεχόμενες χρονιές και πέρσι θεώρησα ότι έπρεπε να καλέσω για Αλυτάρχη τον Αλέκο Αποστολίδη που και αυτός με τη σειρά του με είχε καλέσει δύο φορές σαν Αλυτάρχη σε αγώνα 4Χ4 της Εκάλης. Φέτος, για τα τριάντα χρόνια, αποφασίσανε τα παιδιά ότι θα πρέπει να είμαι και πάλι Αλυτάρχης.
Το Μαύρο Ρόδο δεν έγινε το ’76 και την τριετία 95-96-97. Το ’76 κάναμε για πρώτη φορά το Ράλι Πηλίου, χώμα, τον Σεπτέμβριο με 13 συμμετοχές και, επειδή δεν μου άρεσε το νούμερο, βάλαμε και τον Θύμιο Τσαμτσούρη με το πορτοκαλί Lada για να γίνουν 14! Τον Οκτώβριο είχαμε το Μαύρο Ρόδο και συγκεντρώσαμε 9 συμμετοχές και βέβαια δεν το κάναμε. Ο λόγος που δεν είχαμε συμμετοχές και στους δύο αγώνες ήταν ότι οι τίτλοι είχαν ήδη κριθεί μετά το Ακρόπολις και το ΕΛΠΑ με το σύστημα της εποχής και έτσι οι αγωνιζόμενοι δεν χρειαζόταν να τρέξουν. Μετά από αυτήν τη χρονιά, η ΕΘΕΑ αντιλήφθηκε το πρόβλημα που δημιουργήθηκε και άλλαξε το σύστημα βαθμολόγησης. Όμως, μας τιμώρησε που δεν κάναμε τον αγώνα και πέσαμε σε πολύ μικρότερο συντελεστή από το 4 που είχαμε. Αλλά εμείς συνεχίσαμε. Τις τρεις χρονιές 95-96-97 δεν έγινε ο αγώνας γιατί η ΕΛΠΑ μας τιμώρησε επειδή είχαμε ακολουθήσει ορισμένα στελέχη της και τον ΣΟΑΑ και είχαμε εισχωρήσει στον ΕΛΟΑΜ. Ευτυχώς, μετά το 97, τα πράγματα άλλαξαν και έτσι το Μαύρο Ρόδο επανήλθε και πάλι.
Ο νικητής του 1ου Ράλι Ευβοίας Μανώλης (RON) Χαλιβελάκης παίρνει τα κύπελλα του από τα χέρια του Μίμη (ΘΩΡ) Γεωργίτση.
Με τη βοήθεια και τη στήριξη της ΑΛΑ δημιουργήθηκαν αρκετές λέσχες στην επαρχία. Η ΑΛΑ Χανίων έγινε τότε, η ΑΛΑ Ηρακλείου που αργότερα μετονομάστηκε σε ΑΟΚ (όταν δεν μας άκουσε και έκανε σιρκουί μέσα στο Ηράκλειο και κοντέψαμε να κλείσουμε και εμείς!), η ΑΛΑ Λαμίας αλλά και αρκετές ακόμα λέσχες στις οποίες δεν είμαστε μεν ιδρυτικά μέλη αλλά συντελέσαμε στη δημιουργία τους, όπως η ΛΑΒόλου που έγινε μετά το Ράλι Πηλίου, με τα Άσπρα Σπίτια είχαμε μεγάλο σύνδεσμο, και σου εξομολογούμαι ότι από τους τρεις ανθρώπους που ξεχώρισα στο άθλημα τους δύο τους έχασα. Ήταν ο Γιάννης Πάγκαλος και ο Κώστας Γλωσσώτης. Μένει ο Βασίλης Βασιλείου τον οποίο εκτιμώ απεριόριστα. Υπάρχουν και άλλοι πολλοί που εκτιμώ αλλά αυτούς τους θεωρούσα πολύ δικούς μου, πολύ φίλους μου. Για τον Γλωσσώτη, ακόμα και τώρα όταν στρώνω ένα ράλι, τελείως αφηρημένα λέω στον εαυτό μου, να ρωτήσω τον Κώστα... Και είμαι πολύ ευτυχισμένη που έδωσα στον Γιάννη Πάγκαλο την τελευταία χαρά να είναι Αλυτάρχης στον Αχλαδόκαμπο, λίγο πριν τον χάσουμε.
Τη σκυτάλη στις διοργανώσεις αγώνων ταχύτητας στο Τατόι έδωσε η ΕΛΠΑ στην ΑΛΑ το 1981 . . .
Αισθάνομαι όμορφα γιατί κάναμε αρχή σε μορφές αγώνων που δεν είχαν ξαναγίνει. Ξεκινήσαμε τα Dragster στην Ελλάδα, κάναμε το πρώτο Enduro, πήγαμε σε μέρη που δεν είχαν πάει αγωνιστικά, πήγαμε στην Κρήτη και κάναμε τον Ομαλό και τη Ρογδιά... Και βεβαίως μην φανταστείς ότι οι συμμετοχές ήταν όπως είναι σήμερα. Ήταν πολύ λίγες οι συμμετοχές. Για να κάνουμε λοιπόν αγώνα στη Κρήτη, κατέβαινε όλη η λέσχη και πληρώναμε από την τσέπη μας.
Και το Ράλι Μυτιλήνης εμείς το είχαμε κάνει. Έγινε τρία χρόνια. Την τρίτη χρονιά είχε έρθει ένα συνεργείο κριτών όπου ΣΕΧ ήταν ο Πάνος Πανόπουλος, Αφετηρία η Πέγκυ Τρικάκου, Τερματισμός ο Βασίλης Δεσποτόπουλος και Stop ο Αλέκος Δαρδούφας!
. . . που συνέχισε με εξαιρετική επιτυχία την διοργάνωση των διπλών (αυτοκίνητο και μοτοσικλέτα) αγώνων ταχύτητας.
Την τέταρτη χρονιά δεν έγινε την τελευταία στιγμή λόγω των κυκλοφοριακών μέτρων που μόλις είχαν θεσπιστεί για τα Σαββατοκύριακα. Και δεν ξανάγινε. Δεν έπρεπε να σταματήσει αυτός ο αγώνας. Θα ήταν μεγάλος αγώνας το Ράλι Λέσβου αν συνεχιζόταν, μόνο και μόνο για να μπούμε στο μάτι των Τούρκων από απέναντι. Ήταν λάθος του τότε ΣΟΑΑ που σταμάτησε.
Κάναμε και άλλους αγώνες, το Ελληνοτουρκικό Ράλι (μετά τη δεύτερη χρονιά μάς το ανέθεσε η ΕΛΠΑ), το Ράλι Ευβοίας, κάναμε μοτοκρός, κάναμε καρτ στη παλιά πίστα στον Άγιο Κοσμά...
Κάναμε και πολλά σιρκουί. Από το 1981, η ΕΛΠΑ μας εμπιστεύτηκε το Τατόι, μετά κάναμε Τιμπάκι, Ρόδο, και μετά αυτούς τους επιτυχημένους Βόλους που ήταν κάτι ξεχωριστό. Μην ξεχνάμε ότι ήταν ουσιαστικά ένα σιρκουί πόλης με όλα τα προβλήματα που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε. Έπρεπε να ντύσουμε όλες τις κολόνες, τους τοίχους... Θυμάμαι ήμουν Αλυτάρχης στο τελευταίο σιρκουί που κάναμε στο Βόλο και στον τελευταίο γύρο άκουσα ένα μπαμ! Τι είχε συμβεί. Ο Τροβάς χτύπησε σε μια κολόνα και, όταν αυτή άρχισε να πέφτει, περνούσε ο Εγγλέζος με ένα μαύρο Toyota. Πώς δεν τον σκότωσε! Μετά από αυτό, είπα στον Ίκαρο: «τέλος, πήρα το μήνυμα, δεν θα το ξανακάνουμε!».
Μην σας παραπλανήσει ο τίτλος. Η Αγωνιστική Λέσχη Αυτοκινήτου έχει διοργανώσει όλων των ειδών και των τύπων τους αγώνες. Πρωτοπόρος και στη μοτοσικλέτα διοργάνωσε το 1ο Μαραθώνιο Εnduro στην Ελλάδα.
Ήταν και η τελευταία φορά που μπήκα Αλυτάρχης σε σιρκουί. Μετά από αυτό κάναμε Τρίπολη και τέλος λίγους αγώνες στα Μέγαρα και μετά σταματήσαμε τα σιρκουί. Τώρα τη σκυτάλη έχει πάρει ο Δημήτρης Χιωτίδης και καλά κάνει.
Φέτος γιορτάζουμε τα 30 χρόνια του Μαύρου Ρόδου και πιστεύω πως θα είναι ένας ξεχωριστός αγώνας. Γίνεται σε δύο μέρες και το Σάββατο θα γίνει για δεύτερη φορά στην Ελλάδα μια σούπερ ειδική όπου θα τρέχουν δύο αυτοκίνητα ταυτόχρονα! (σ.σ. στο Παραλληλοδρόμιο).
Το κέντρο του αγώνα θα είναι στο Ξενοδοχείο Ίσθμια και το σέρβις παρκ στα Αθίκια. Η Εκκίνηση και ο Τερματισμός θα γίνουν στη Πλατεία Ελευθερίας στην Κόρινθο».
Αυτά μας είπε, η …μάρτσια … που το 1969 έγραφε στο περιοδικό «ΤΟ ΙΔΙΩΤΙΚΟΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΝ Ι.Χ.» άρθρο με τίτλο «Α’ ΡΑΛΛΥ ΜΑΥΡΟ ΡΟΔΟ - Το μύρισε ο Τσαβός, το έκοψε ο Κουνάβης»
Σήμερα 33 χρόνια μετά η χειμαρρώδης «μάρτσια», Αλυτάρχης του 30ου Μαύρου Ρόδου, αναρωτιέται ποιος θα κόψει το φετινό τριακοστό «Ρόδο».
Τις φωτογραφίες μας παραχώρησε η κα Κ. Κυρίτση από το αρχείο της ΑΛΑ._K.Σ.
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
