Μετά την εγκατάλειψη στο Ράλλυ Κορίνθου, ήταν επιβεβλημένη η συμμετοχή μας σε έναν τρίτο ασφαλτινο αγώνα του πρωταθλήματος (εκτός των Λαμίας και ΔΕΘ που ήταν στο αρχικό μας πρόγραμμα),ώστε μαθηματικά να έχουμε ελπίδες και για τον φετινό τίτλο.
Έτσι, δηλώσαμε συμμετοχή στο Κένταυρος που ήταν προγραμματισμένο για τις 29-30 Μαΐου 2010.
Παρασκευή μεσημέρι στις 16.30 και φτάνουμε στην όμορφη Αγρια Βολου,οπου και το κέντρο του αγώνα. Δυστυχώς η επιλογή μας για διαμονή ήταν λαθος,μιας που είχαμε επιλέξει το γραφικό Πήλιο και δη την Πορταρια,πολλα χιλιόμετρα μακριά από την Αγρια.
Ξεκινάμε τις αναγνωρίσεις με την ε.δ. Δρακεια της οποίας η εκκίνηση ήταν μόλις 1100 μέτρα από το Service Park.Πολύ ανηφορική ε.δ. (1000 μέτρα υψομετρική διάφορα από την εκκίνηση στον τερματισμό, σχεδόν 6% κλίση σε όλη την ε.δ.!!!) πολύ κλειστή και γλιστερή στο πρώτο της κομμάτι και ιδιαίτερα ανηφορική με φουρκέτες στο δευτερο. Εν τέλει απεδείχθη η πλέον αυτοκινητοφθορα ε.δ. του αγώνα.
Μετά από τέσσερις φόρες πάνω-κάτω, παραδίδουμε το πνεύμα και πάμε στο ξενοδοχείο μας για γράψιμο εγώ και για ξεκούραση ο Άρης. Μετά από ένα τέλειο φαγητό στην Μακρυνίτσα το βραδυ,προσπαθουμε να γεμίσουμε τις μπαταρίες μας για την επομένη ημερα, η οποία περιελάμβανε αναγνωρίσεις,shake down και εκκίνηση στις 21.00 στην Αγρια.
Ξεκινώντας στις 08.30 και ξοδεύοντας 11 ώρες(συνεχόμενες με μια διακοπή 20 λεπτών για λεμονάδα ΕΨΑ) μέσα στο αυτοκίνητο, καταλήγουμε στις 17.30 στον συνονόματο «Αγ.Λαυρεντιο» οπού και κάνουμε ένα σύντομο shake down.Μετά βουρ στο ξενοδοχείο του αγώνα για καθαρογραψημο και καφεδάκι μέχρι την ώρα της εκκίνησης. Το φαγητό επαναλήφθηκε στην ιδία ταβέρνα στην Μακρυνίτσα.
Κυριακή πρωί και φτάνουμε στον χώρο του Service Park στις 08.45. Θέλοντας να φτιάξω τα ρολόγια μου με την ώρα του αγώνα, κατευθύνθηκα στο Service Park Out,οπού δεν υπήρχε κάνεις και έτσι αποφάσισα να πάω στην άλλη μεριά του χώρου οπού και ήταν η εκκίνηση του αγώνα. Περπατώντας μέσα στο χωράφι του Service Park,κάποια στιγμή πατώντας τα ξερόχορτα, υποχώρησε το έδαφος και βρέθηκα περίπου 1,5 μετρό μέσα στην γη, μέσα σε μια τρυπά του εδάφους που ήταν καλυμμένη με κάποιες παλιές σάπιες σανίδες και ξερόχορτα από επάνω τους. Η τέλεια παγίδα για πόλεμο κομάντος !!. Το κατώτερο ένα μετρό της τρυπάς, ήταν γεμάτο βρομόνερα . Ευτυχώς η τέντα του A.P.R. ήταν δίπλα και τόσο ο Χρήστος όσο και ο Βασίλης ήρθαν και με βοήθησαν να βγω από εκεί μέσα. Όπως είναι φυσικό, έχω γίνει μούσκεμα και τα ρούχα μου από την μέση και κάτω είναι μες’ την λάσπη. Ας είναι καλά ο Γιώργος Κυριακόπουλος που είχε ένα ζευγάρι εφεδρικά παπούτσια και κάλτσες και έτσι μπόρεσα να αλλάξω τουλάχιστον αυτά. Χτύπησα και το πόδι μου στο καλάμι, πράγμα που με έκανε να κουτσαίνω όλη ημέρα. Δεν έχασα το κέφι μου όμως, παρόλο που μια τέτοια κατάσταση ενδεχομένως να ήταν μοιραία για ένα μικρό παιδάκι.
09.43 ξεκινάμε την πρώτη ε.δ. του αγώνα, και με έκπληξη μας συνειδητοποιούμε ότι στο αυτοκίνητο μας αρέσει περισσότερο να πηγαίνει ευθεία παρά να στρίβει ! Η υποστροφή στο αποκορύφωμα της. Κακήν κακώς τελειώνουμε την ε.δ. μετά από 11.34 και φτάνοντας στα Χάνια μαθαίνουμε ότι οι Μίχος-Χειράκης έκαναν 11.31. Προβληματιζόμαστε , αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά. Πιστεύω ότι στο Καράβωμα που είναι κατηφορικό, (και κατ επέκταση το βάρος περισσότερο στον εμπρός άξονα) τα πράγματα θα είναι καλυτέρα. Δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει και υποφέρουμε πάλι από έντονη υποστροφή. Συν τοις άλλοις κάνω ένα πολύ σπάνιο λάθος και σε κάποιο σημείο γυρίζω δυο σελίδες και χάνομαι μέσα στην ε.δ. με αποτέλεσμα να οδηγήσει χωρίς σημειώσεις ο Άρης για περίπου 1000 μέτρα. Σίγουρα ανεπίτρεπτο (έχει να συμβεί περίπου 10 χρόνια) αλλά κανένας δεν είναι αλάνθαστος.
Στο τέλος της ε.δ. βλέπουμε τον χρόνο μας 11.03 ο όποιος είναι πολύ κοντά στο 10.57 που είχε κάνει πέρσι ο Χρ.Παπαχριστοπουλος και πιστεύουμε ότι δεν πήγαμε και τόσο χάλια. Μόλις όμως βλέπουμε ότι ο Δημήτρης έκανε 10.48,αντιλαμβανομαστε ότι μάλλον δεν μπορούμε πλέον να διεκδικήσουμε τον αγώνα.
Προσπαθούμε για το καλύτερο και στην τρίτη ε.δ. με ένα αυτοκίνητο που πήγαινε οπού ήθελε αυτό και χάνουμε αλλά 4’’ με αποτέλεσμα η συνολική διάφορα να φτάσει στα 22 δευτέρα.
Με κατεβασμένα αυτιά και ηθικό φτάνουμε στο Service Park υποκλινόμενοι στην ανωτερότητα του αντίπαλου μας και προβληματισμένοι για την συνέχεια. Βεβαία, δεν πρέπει να παραγνωρίσουμε το γεγονός ότι ο Δημήτρης Μίχος είναι κατά βασιν ασφαλτινος οδηγός καθώς και ότι τρέχει τον συγκεκριμένο αγώνα ανελλιπώς τα τελευταία 14 χρόνια.
Μετά από κάποιες ρυθμίσεις στο αυτοκίνητο που έκαναν οι Λέας-Λάμπρος ξεκινήσαμε για το δεύτερο σκέλος, ελπίζοντας να έχει διορθωθεί το πρόβλημα.
Πράγματι μέσα στο πρώτο χιλιόμετρο της Δρακειας αναληφθήκαμε ότι το αυτοκίνητο ήταν κατά πολύ καλύτερο και στον τερματισμό είδαμε το ρολόι μου να σταματει στο 11.25 εννέα ολόκληρα δευτερόλεπτα καλυτέρα από το πρωί και απόλυτος χρόνος για αυτήν την ε.δ. Ever!!
Πριν μπούμε στην επομένη ε.δ. βλέπουμε τον Δημήτρη όποιος κάνοντας ένα λάθος χτύπησε την μπροστινή του ζάντα και είχε ένα κλατάρισμα, στο πρώτο χλμ της ε.δ. Έτσι αναγκάστηκε να σταματήσει και να το αλλάξει, χάνοντας κάθε ελπίδα για την συνέχεια.
Με το άγχος της διεκδίκησης του αγώνα να έχει φύγει από επάνω μας, και χωρίς καθόλου πίεση, ξεκινάμε το δεύτερο Καράβωμα. Στα πρώτα 5-6 χλμ ακούγεται πολύ η αντλία βενζίνης και κάνει κάποιες μικρές διακοπές το μοτέρ, περισσότερο στις απότομες μετατοπίσεις από δεξιά σε αριστερά. Χωρίς πολλή προσπάθεια κάνουμε 10.50 σχεδόν τον χρόνο του αντίπαλου μας του πρώτου σκέλους.
Πριν την τελευταία ε.δ. επικοινωνώ με τον Λεα και του λέω τι γίνεται με την αντλία και συμφωνούμε ότι καλυτέρα θα ήταν να την αλλάξω με την εφεδρική. Κάνω πράγματι την αλλαγή και ξεκινάμε την ε.δ. Δυστυχώς η κατάσταση χειροτέρεψε και σε όλες τις αριστερές (από τέταρτη και κάτω) το μοτέρ σχεδόν έσβηνε. Τουλάχιστον 5-6 φόρες άκουσα τον Άρη να μου λέει «μείναμε». Μετά από 14,5 χλμ τέλειωσε η αγωνία μας και φτάσαμε στον τερματισμό χωρίς αλλά απρόοπτα.
Συνοψίζοντας, θέλω για άλλη μια φορά να συγχαρώ Δημήτρη-Κώστα που αποδεικνύονται στην άσφαλτο άξιοι αντίπαλοι και να καταθέσω ότι ποτέ δεν πίστεψα ότι μπορούσαμε να καλύψουμε τα 22 δευτέρα του πρώτου σκέλους. Ίσως τα μειώναμε αλλά δεν θα τα καλύπταμε.
Από εκεί και πέρα θα ήθελα να σταθώ στον πολύ κόσμο στην εκκίνηση το Σάββατο το βραδύ καθώς και στις ε.δ. την Κυριακή, οπού υπήρχε πρόσβαση για τους θεατές.
Στην υπερεπιδοση των Β.Ζαχου-Β.Ασπρομουγκου που υπερίσχυσαν πολύ δυνατότερων συνδυασμών καθώς και στην εβδόμη θέση των νιόπαντρων Π.Χαλάτση-Ξ.Παπαγεωργιου με το Micra τους.
