Ξεκινήσαμε τις αναγνωρίσεις την Παρασκευή το πρωί κατά τις 10.30 φτάνοντας στην Γραβιά απευθείας από την Αθήνα. Για εμάς, σχεδόν όλος ο αγώνας ήταν καινούργιος. Είχαμε τρέξει παλιά την Παύλιανη με αυτήν την φορά καθώς και το κομμάτι των Καστελίων, από την διασταύρωση του Οινοχωρίου, έως την Καλοσκοπή, αλλά πριν φτιαχτεί ο δρόμος και γίνει φαρδύς.
Γράφοντας τα Καστέλια σταμάτησα τους Β. Ζάχο και Β. Ασπρόμουγκο και τους πήρα το Road Book τους ώστε να βρω που ακριβώς είναι οι επιβραδύνσεις των Καστελίων και της Παύλιανης. Μετά από λίγο τους ξανασυναντήσαμε και τους το επέστρεψα. Κάναμε τα Καστέλια 5 φόρες και την Παύλιανη άλλες 4 και μετά από δυο αξέχαστα αυγουλάκια με φέτα στην Παύλιανη, πήγαμε στον Μπράλο, για γράψιμο και δυο τσεκαρίσματα. Πιστός μας σύντροφος στις αναγνωρίσεις, το προσωπικό μου ΜΙΝΙ COOPER S,ίσως το πιο τέλειο αυτοκίνητο για αναγνωρίσεις στην άσφαλτο, το οποίο να είναι και σύμφωνο με τους κανονισμούς της ΕΘ.Ε.Α.
Με μεγάλη μου λύπη διαπίστωσα για άλλη μια φορά, ότι πολλοί κάνουν αναγνωρίσεις με ότι έχουν διαθέσιμο (μέχρι και Mercedes Compressor είδα) χωρίς να ακολουθούν το γράμμα του νόμου. Επίσης το πολύ οι 10 στους 70 βάζουμε την πινακίδα αναγνωρίσεων στο παρμπρίζ μας. Δεν κοστίζει τίποτα βρω παιδιά !!!
Το απόγευμα κατά τις 18.00 φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας και μέσα σε δυο ώρες καθαρόγραψα τις σημειώσεις μου και έκανα ένα ντουσάκι, πριν το βραδινό φαγητό στην Αγ.Μαρίνα Λαμίας, ευγενική πρόσφορα του τοπικού φίλου μας Πανουργιά Πανουργιά. Νάσαι καλά μικρέ για την περιποίηση όλης της παρέας μας.
Το Σάββατο το πρωί φύγαμε στις 09.15 από το Ξενοδοχείο και μέσω ε.δ. Μπράλου, κατευθυνθήκαμε στην Μονή Δαμαστας προκειμένου να δοκιμάσουμε το αυτοκίνητο μας. Ευχάριστη έκπληξη, ότι το αυτοκίνητο ήταν τέλεια στημένο, από Λεα-Λάμπρο για τις συνθήκες του αγώνα, οι οποίες ήταν τελείως διαφορετικές από τον αγώνα του Βόλου. Δεν αλλάξαμε τίποτα και φύγαμε ευχαριστημένοι για τις υπόλοιπες των αναγνωρίσεων.
Άλλες δυο φορές τον Μπραλο και άλλες δυο φορές τις άλλες δυο ε.δ. (με ενδιάμεσο σταθμό στην Παυλιανη για αυγουλάκια στις 11.30). Στις 14.00 είχαμε τελειώσει και το δεύτερο πέρασμα από την Παυλιανη, όταν ο Άρης μου λέει "πάμε να τις κάνουμε άλλη μια φορά". Δεν συμφώνησα, διότι πιστεύω ακράδαντα ότι οι πολλές αναγνωρίσεις μας κάνουν κακό και όχι καλό. Έτσι επιστρέψαμε στο Service Park όπου πέρασα τις διορθώσεις της ημέρας στο καλό τετράδιο και πλέον ήμασταν έτοιμοι για τον απογευματινό Μπραλο 1.
Μετά τις 15.00 έπρεπε να σκοτώσουμε τρεις ώρες μέχρι τις 18.15 που ήταν η ώρα της εκκίνησης. Ένας (τρεις) καφές στην Λαμία ήταν ότι έπρεπε για να ηρεμήσουμε και να βρεθούμε στις 18.15 στην ράμπα της εκκίνησης. Η πρόγνωση του καιρού έλεγε για βροχές το Σάββατο το μεσημέρι (οι οποίες ποτέ δεν ήρθαν) και για απλή συννεφιά την Κυριακή. Ο καλός καιρός του Σαββάτου μας καθησύχασε λίγο, και με καλή ψυχολογία ξεκινήσαμε τον αγώνα, κάνοντας έναν πολύ καλό χρόνο στον πρώτο Μπραλο,7 δεύτερα μπροστά από τον (άξιο συγχαρητήριων Τ. Καμπύλη) και 10 δεύτερα από τον Δ.Μιχο. Περιμένοντας να δούμε και τον χρόνο του Π. Χατζητσοπάνη, τον είδαμε να φτάνει με την ζάντα, έχοντας χάσει ένα λεπτό "με το καλημέρα".
Η ιδέα της λέσχης για μια ε.δ. το Σάββατο το απόγευμα, ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη διότι ήταν πολύ βολική για τους θεατές (οι όποιοι ήταν παρά πολλοί σε όλο το μήκος της ε.δ.) και για τα πληρώματα, διότι αφενός σε έβαζε στο κλίμα του αγώνα και αφετέρου
σε περίπτωση που κάτι στο αυτοκίνητο δεν λειτουργούσε σωστά, δεν χρειαζόταν να θυσιάσεις τον μισό αγώνα για να το διορθώσεις.
Κυριακή πρωί και κατευθυνόμενοι προς την Λαμία, είδαμε αριστερά μας πάνω από τις ε.δ. μια μαυρίλα η οποία μόνο καλά μηνύματα δεν μας έστελνε. Έτσι ξεκινήσαμε με τέσσερα slics λάστιχα και δυο Intermediate σαν ρεζέρβες. Ο Μπραλος δεν είχε απολύτως κανένα πρόβλημα και βελτιώσαμε τον χρόνο μας τερματίζοντας 4 δεύτερα μπροστά από τους Μιχο-Χειρακη. Έτσι η διαφορά μας έχει φτάσει στα 14 δεύτερα. Φτάνοντας κοντά στα Καστελια, συναντάμε ένα οδόστρωμα "μούσκεμα", αναγκάζοντας μας να αλλάξουμε τα δυο μπροστινά μας λάστιχα με τα Intermediate και να μαλακώσουμε το set up της αναρτησης. Μπαίνουμε στα Καστελια και το αμάξι αλλού πατάει και αλλού βρίσκεται. Κακήν κακώς τελειώνουμε την ε.δ. έχοντας "φάει" πολύ από τον ανταγωνισμό και κατευθυνόμαστε στην Παυλιανη, οπού οι ουρανοί έχουν ανοίξει κανονικά. Με κρύα κάρδια ξεκινάμε την ε.δ. και μετά από δυο-τρία ακροβατικά μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας κόβουμε ρυθμό και φτάνοντας στο stop έχουμε περάσει δεύτεροι 11 δεύτερα πίσω από τους Μιχο-Χειρακη.
Κατευθυνόμαστε στο Service Park οπού επαναφέρουμε το αυτοκίνητο στο "στεγνό" set up και αποφασίζουμε να φύγουμε με 5 στεγνά ελαστικά, παίρνοντας το ρίσκο, σε περίπτωση που ξαναβρέξει. Φτάνοντας στον Μπραλο και κατά την διάρκεια του ζεστάματος των ελαστικών και των φρένων, αρχίζει και ξαναβρέχει και η κάρδια μας πάει στην Κούλουρη. Βλέπουμε στον δρόμο και τους Μιχο,Χατζητσοπανη να αλλάζουν λάστιχα σε intermediate και λέμε από μέσα μας ότι σε κάποιον απ' όλους "θα του κάτσει". Ευτυχώς ήμασταν εμείς αυτοί, μιας που η ε.δ. ήταν τελείως στεγνή και βελτιώσαμε ακόμη περισσότερο τον χρόνο μας κερδίζοντας την για άλλη μια φορά, με διαφορά 10 δευτερόλεπτων από τους Μιχο-Χειρακη, φτάνοντας έτσι την διαφορά μας στο ένα δευτερόλεπτο !!!
Στα Καστέλια, κατεβαίνουμε το πρώτο κατηφορικό κομμάτι, χωρίς κανένα πρόβλημα και μόλις αρχίζουμε να ανηφορίζουμε το Χάνι Ζαγκανα, αρχίζουν οι γνωστές από τον Βόλο διακοπές του κινητήρα. Διακοπές όμως που σχεδόν έσβηνε ο κινητήρας μετά από κάθε στροφή πιο κλειστή από τέταρτη. Η ιδία κατάσταση εξακολουθεί και στο επάνω γρήγορο κομμάτι, μέχρι που φτάνουμε στο stop οπού η αντλία της βενζίνης παραδίδει το πνεύμα και σβήνει το μοτέρ. Σπρώχνουμε το αυτοκίνητο έξω από το control και αλλάζω την τρόμπα με την εφεδρική. Ξεκινάμε προς Παυλιανη και οι ευχές μας δεν εισακούονται. Οι διακοπές συνεχίζονται ακάθεκτες. Ξεκινάμε την τελευταία ε.δ. και μέχρι το χωριό Οίτη οι διακοπές συνεχίζουν κανονικά, καθιστώντας το αυτοκίνητο εκτός από αργό και επικίνδυνο. Μετά το χωριό (στα γρήγορα) στρώνει λίγο το πράγμα και επανέρχονται οι διακοπές στο τελευταίο κλειστό κομμάτι της ε.δ.
Στο stop τα χρονόμετρα δείχνουν τους άξιους Μιχο-Χειρακη σχεδόν 18 δεύτερα πιο γρήγορους και νικητές του πρώτου τους πρωταθληματικού αγώνα.
Θα σταθώ στην επίδοση των Β.Ζαχου-Β.Ασπρομουγκου μέχρι που είχαν την στιγμή τους και χάλασαν αρκετά το αυτοκίνητο τους, των Κ.Χαλιβελακη-Π.Τριανταφυλιδη (καλώς επέστρεψες ψηλέ) που εμφανιστήκαν τελείως μεταμορφωμένοι μετά τον Βόλο, (λέτε να έκανε την διαφορά ο συνοδηγός ?τρέμε Λεωνίδα !!!χάχα) των Γ.Κοσμοπουλου-Σ.Μπαρδακη που κέρδισαν την F3, των Τ.Καμπυλη-Σ.Σταμελου οι όποιοι εναλλάσσονταν στο τιμόνι του πανίσχυρου Golf που συντηρεί ο οδηγός και η οικογένεια του, καθώς και των Λ.Γιαννακουλη-Γ.Πετροπουλου που επικρατήσαν στα Ιστορικά με την Porsche που προετοιμάζει ο συνοδηγός.
Τελειώνοντας, θα ήθελα να συγχαρώ την λέσχη για έναν άρτια διοργανωμένο αγώνα, και να της χρεώσω δυο (μονό) αρνητικά.
1. Θα μπορούσαν να είχαν τοποθετήσει 5-6 χημικές τουαλέτες στον χώρο του Service Park ώστε να μην θυμίζουμε γύφτος, που τα κάνουν οπού βρουν ,και
2. Οι 5 επιβραδύνσεις στην Παύλιανη ήταν υπερβολή. Μετά τις τρεις πρώτες τα αυτοκίνητα μας (που έχουν κατέβει αέρα-πατέρα το Καράβωμα χωρίς πρόβλημα) "έμεναν" από φρένα, αναγκάζοντας μας να οδηγούμε χωρίς φρένα για τα υπόλοιπα 2,5 χιλιόμετρα της ε.δ..
Εύχομαι, οι υπόλοιποι αγώνες της χρονιάς να έχουν αντίστοιχες συμμέτοχες και συναγωνισμό με το 30ο Ράλλυ.Φθιώτιδος.
